Review

Fertile Reality is een wave band in de traditie van bands als Joy Division, Wire en And Also the Trees. Ik was over de vorige cd 'The Longfield Battle' niet zo te spreken, deels door het ontbreken van puntige liedjes en deels door een niet al te beste produktie. Welnu, dit is op deze tweede cd een totaal ander verhaal. Muzikaal bevat het stijlelementen als indie, wave, gothic maar ook shoegazer en rock.

Het eerste nummer op de cd, 'Justin Time' doet me ergens aan denken qua zang en sfeer, maar ik weet nog steeds niet waaraan. Wel weet ik dat dit een geweldig nummer is. Een indie/wave klassieker in de dop. Het liedje is gewoon goed, de sfeer heerlijk 80's met flink veel galm en reverb, en de toevoeging van moderne electronica geluiden zoals we die ook horen in de ebm zorgt voor extra spanning in het nummer.

Het tweede nummer 'Injury' is meer ingetogen en heeft een dromerige sfeer. '1990' is meer uptempo en behoort tot de betere nummers op deze cd. Ook hier weer spannende synthesizer geluiden. Hetzelfde kan gezegd worden over 'Plan B', waar een specifiek geluidje bijkans het hele, best vrolijke, nummer draagt. Wederom een juweel van een liedje; knap gedaan!

'Duckfeet' is een lieflijker en teder postpunk liedje met zwartromantische inslag. Op de rest van deze cd wordt het hoge niveau van deze schijf voortgezet. Heerlijke, niet al te voorspelbare, liedjes waarbij een belangrijke rol is weggelegd voor de zangstem van Paul. 'Morgendammerung' is meer rock georienteerd en 'Allah al Akbar' is een liedje met orientaalse en avantgardistische inslag.

'Hexenreihen' is droefgeestig van toonzetting en 'Terabyte' geeft de toetsenist en bassist een grotere rol . The Dune of the Mill is al met al een zeer gevarieerde plaat geworden die liefhebbers van de in deze recensie genoemde stijlen zou moeten aanspreken. Naast Doomsday Reflex is Fertile Reality toch wel de meest originele wave band die Nederland momenteel kent. Binnenkort te zien in het voorprogramma van The Mission, samen met de Duitse band Cold!