Review

» The Cold - After all «

Het heeft lang geduurd voordat de Duitse wave-band The Cold haar debuut afleverde. Mensen die na een concert enthousiast waren over hun muziek werden teleurgesteld: er was nog geen cd uit. Maar het wachten wordt beloond. The Cold maakt op After all gebruik van stevige gitaren die de muziek een stoer randje geven. De zang is overwegend krachtig maar overheerst het geheel gelukkig niet. De basgitaar komt vooral op de momenten dat de zanger stil is merkbaar om de hoek kijken, en levert een ondersteunende maar zeer waardevolle bijdrage aan de nummers.

De beste nummers van After all vind ik The end, Summernight, Sorrow en World came down. Invloeden van The Cure komen duidelijk naar voren in nummers als In your eyes en After all, maar dat stoort niet want de nummers klinken erg lekker. De teksten op het eerdergenoemde World came down zijn geschreven en ingezongen door mr. Sex Gang. Monica Richards en William Faith, samen de ziel en het hart van Faith and the Muse, hebben in de vorm gitaar- en zangpartijen hun bijdrage geleverd aan Summernight.

» Fertile Reality - Dune of the mill «

Van Fertile Reality ken ik tot nog toe alleen Dune of the mill. Dit album zwerft al zeker een jaar rond in mijn download-map en is onlangs afgestoft en beoordeeld. Het eerste dat mij opviel is de duistere atmosfeer die geschapen wordt. De gitaren maken er samen met de synthesizer een doomy geheel van. De drum - die om één of andere reden opvalt, niet positief maar ook niet negatief - draagt ook zijn steentje bij aan de sfeer. De zang - die ik in mijn onwetendheid maar als donker en zweverig typeer - geeft de doorslag: Dune of the mill is een uniek album.

Het nummer Justin time is een lekkere opener en wat mij betreft - hoewel misschien wat zwaar - een mooie inleiding voor de rest van de muziek. 1990 valt op door haar indringende synth-stukjes. De zang lijkt iets naar de achtergrond te worden gedreven, hetgeen een sfeervol effect geeft. Plan B is tot dusver één van mijn favorieten. Het nummer staat als een huis en doet lekker bombastisch aan. De synthesizer heeft wederom de eer het geheel een surrealistisch tintje te geven. Duckfeet wekt weer dat typische, dromerige gevoel op en houdt voor mij het midden tussen Insight (Joy Division) en Heartland (TSoM). The gallows tree doet mij denken aan de ondefinieerbare muziek die men in de Efteling-attractie Het Spookslot te horen krijgt als men voor de grote deur staat te wachten tot de show gaat beginnen. Vanaf Allah al akbar wordt de muziek wat rustiger, hoewel de synthesizer blijft zorgen voor een neerslachtig gevoel met een licht dreigend randje.

Hoewel ik de nummers van The Cold iets beter ken moet ik zeggen dat Dune of the mill mij qua sfeer en originaliteit meer aanspreekt.